System: Przełącznik
Data wydania: 19 listopada 2024 r
Wywoływacz: Studio BlueTwelve
Wydawca: Interaktywna Annapurna
Być może do pewnego stopnia wyidealizowano życie kota, ale nie można pominąć faktu, że okazało się ono całkiem skuteczne. Niezależnie od tego, czy je kochasz, czy nienawidzisz, koty są uosobieniem przytulności w mediach głównego nurtu, co czyni je idealnymi bohaterami bardziej wyluzowanych i wygodnych gier wideo. Niewiele jest tytułów, które pozwolą ci grać jak zwykły kot, i to właśnie sprawia, że Stray studia BlueTwelve jest tak atrakcyjnym tytułem pod wieloma względami, stawiając cię w butach (a raczej łapach) zwykłego kota w cyberpunku ustawienie. Po dwóch latach od premiery gra w końcu trafiła na Nintendo Switch.
Na poziomie powierzchni Stray ma bardzo prostą narrację: po dość niefortunnym upadku w otchłań w wyniku nierozsądnego skoku do całkowicie niebezpiecznej rury, ty, rudy kot, musisz znaleźć drogę powrotną do swojej rodziny. Ale aby tego dokonać, musisz przedrzeć się przez zniszczone, całkowicie nędzne cyberpunkowe miasto, zamieszkane przez czujące roboty zwane Towarzyszami i nękane przez wrogą grupę stworzeń zwanych zbiorczo Zurkami. W tej zaimprowizowanej przygodzie dołącza do ciebie B-12, robot-dron cierpiący na amnezję, który próbuje odzyskać pamięć i który podróżuje na twoich plecach w jednostce, o którą z pewnością nie prosiłeś, ale do której szybko się przyzwyczajasz.
Nie ma między nimi zbyt wiele interakcji ani rozwoju, ale mimo to w miarę postępów historia nabiera bardziej szczegółowego poziomu drugorzędnego. B-12 potrafi komunikować się z Towarzyszami i tłumaczyć różne znaki, dokumenty i pisma, które znajdziesz po drodze, co pozwala mu pomóc kotu bezpiecznie przedostać się przez miasto. Miasto, które odkryjesz w Stray, jest ponurym miejscem, a B-12 okazuje się idealnym narzędziem do odkrywania tajemnic, które skrywa, mając niewiele pamięci na temat jego powstania i celu, ale wystarczającą wcześniejszą wiedzę, aby zapewnić kontekst i komentarz o różnych rzeczach, które odkryjesz.

Wiele dodatkowej wiedzy ma postać Wspomnień, które pochodzą z rzeczy, które odkryjesz, jeśli poświęcisz czas na zbadanie każdego obszaru, chociaż gra zawiera również wiele zadań pobocznych, które obejmują interakcję z mieszkańcami miasta i wykonywanie dla nich sprawunków . Chociaż w większości przypadków sprowadzają się one jedynie do pobierania zadań, dodany dialog tchnie życie w grę, która w przeciwnym razie miałaby bardzo mało narracji. Kot, którego kontrolujesz, jest właśnie tym: kotem. Nie daje się żadnych wglądów w jego proces myślowy ani osobowość poza tym, co ty, jako gracz, zdecydujesz się pokazać podczas gry.
W swej istocie Stray to podstawowa platformówka z łamigłówkami, w której musisz przedostać się z punktu A do punktu B, ale radzi sobie znakomicie z ukrywaniem tej liniowości, dając ci dużą swobodę w wyborze sposobu działania. W przeciwieństwie do tego, co sugeruje początek gry, nie ma ryzyka, że nie uda ci się wykonać skoku, co sprawia, że jest to bardzo mało stresujące doświadczenie polegające na skalkulowanych skokach i spadkach z punktu do punktu, które sprawia wrażenie rozkosznie płynnego i całkowicie autentycznego, jak kot w prawdziwe życie by nawigowało. Otwarte środowiska przypominają bardziej tory przeszkód, gdy jednym skokiem przeskakujesz dachy, nieustraszenie pokonujesz wąskie rury i belki, przeciskasz się przez szczeliny i przemykasz przez wąskie uliczki i ruchliwe ulice, tak jakbyś był właścicielem tego miejsca, a wszyscy inni po prostu wkraczali na jego teren na Twoim terytorium.
W tym mierzonym tempie ruchu występują pewne przerwy, podczas których będziesz musiał prześcignąć hordy uroczych, miękkich, ale zabójczych Zurków lub uniknąć ich podczas rozwiązywania lekkiej łamigłówki środowiskowej, zanim dotrzesz tam, gdzie chcesz. Jest też kilka prostych sekcji w ukryciu, w których będziesz musiał unikać wykrycia przez czujnych Strażników, czołgając się przez wąskie przestrzenie lub chowając się za obiektami. Gra staje się czasami zauważalnie bardziej liniowa, gdy ze względu na narrację kierujesz się do celu, ale dodaje to sporo różnorodności, co oznacza, że żaden konkretny segment nie pozostaje w tyle, a ty masz ciągłe zadanie zbliżania się do rzeczy różne sposoby.


Chociaż nie jest to gra, w której będziesz stale zapoznawany z nowymi mechanikami, które zmieniają sposób, w jaki podchodzisz do środowiska, kilka ulepszeń twoich możliwości, które wprowadza Stray, jest dobrze zaplanowanych i oszczędnie wykorzystywanych, co sprawia, że czujesz się bardziej jak izolowana mechanika rozgrywki niż stałe dodatki. Jako kot z małym dronem na holu możesz zrobić tylko tyle, a Stray najlepiej wykorzystuje te ograniczenia, utrzymując cię w skupieniu, ale jednocześnie pamiętając, że czasami możesz po prostu się zatrzymać i pobawić.
Twoja zdolność do wandalizmu na małą skalę, z której słyną koty, jest równie satysfakcjonująca. Jest mnóstwo powierzchni, które można podrapać, stosy przedmiotów, na które można wskoczyć, przewrócić się lub w inny sposób wrzucić do kompletnego chaosu, a także cały przycisk przeznaczony wyłącznie do miauczenia, co może wywołać różne reakcje ze strony NPC . Chociaż celem tych działań jest wyłącznie twoja własna rozrywka i satysfakcja, czasami istnieje potrzeba zaangażowania się w takie zachowanie. Obiekty będą musiały zostać przesunięte na odpowiednie miejsce, aby pełniły rolę odskoczni do osiągnięcia wyższych punktów, lub podniesione i przechowywane przez B-12, aby pokazać je lub sprzedać NPC, aby rozwinąć historię lub wykonać jedno z wielu opcjonalnych zadań pobocznych. Na początku gry zrzucenie puszki z dachu rozbija szklane okno poniżej, umożliwiając ci postęp. Jest też wiele innych podobnych momentów, w których będziesz musiał pomyśleć trochę nieszablonowo i podejść do rzeczy w kreatywny sposób a jednocześnie prosta moda. Często jest to trochę tępe, a porady B-12 dotyczące tego, co robić, nigdy nie są szczególnie pomocne, ale istnieje dziwne poczucie radości w odkrywaniu wielu małych niespodzianek zawartych w każdej nowej odwiedzanej lokalizacji.
Stray przeskoczył na Nintendo Switch całkiem nieźle, jeśli chodzi o ogólną wydajność, chociaż liczba klatek na sekundę często spada, gdy ma to największe znaczenie; szczególnie podczas sekwencji pościgów, w których jesteś ścigany i musisz podejmować błyskawiczne decyzje dotyczące tego, w którą stronę się udać, aby uniknąć roju. Panoramowanie kamerą może być również przyprawiającym o mdłości doświadczeniem, które będziesz musiał wykonywać dość często, aby zorientować się podczas platformowania: dostosowuje się ona automatycznie podczas poruszania się po ulicach i dachach, powodując nieprzyjemne zacinanie się, którego nie zapewnia rozmycie ruchu nie całkiem się ukrywam. Często zachodzi potrzeba niewielkiego oddalenia, aby zaplanować trasę, a gra ma irytujący zwyczaj powiększania obrazu, jakby się bała, że w przeciwnym razie stracisz kota z oczu.


Być może najważniejsze jest to, że animacja ruchu kota jest płynna i wygląda idealnie naturalnie i autentycznie, chociaż czasami sprawia to dziwne wrażenie, że otoczenie porusza się w zwolnionym tempie lub nie do końca za tobą nadąża. Wyskakujące okienka to rzadki problem, ograniczający się bardziej do mniejszych zasobów w danym obszarze, ale kompromis jest taki, że czas ładowania czasami rozciąga się nieco dłużej niż powinien. Trudno nie zauważyć tych drobnych niedoskonałości, jeśli się ich szuka, ale rzadko zdarza się, aby cokolwiek rozpraszało na tyle, że psuło immersję. Fizyka obiektów może czasami szwankować, ale takich momentów jest zaskakująco niewiele, biorąc pod uwagę, z jak wieloma obszarami można wchodzić w interakcję i jak gęsto mogą być upakowane niektóre obszary.
Jednak nie da się obejść znacznego obniżenia jakości wizualnej na Nintendo Switch w porównaniu z innymi platformami i chociaż niekoniecznie oznacza to zerwanie umowy, okrada świat cyberpunkowy z dużej części jego artystycznego blasku i sprawia, że całość czuć się wyraźnie przestarzały. Środowisko charakteryzuje się zauważalnym brakiem szczegółów i chociaż niektóre efekty świetlne pozostają nienaruszone, co zapewnia okazjonalny poziom głębi, poza tym otoczenie wygląda i sprawia wrażenie wyjątkowo płaskiego, co pozbawia szczególnie późniejsze lokalizacje, przez które będziesz podróżować, dużo ich atmosfery. Występują pewne opóźnienia w ładowaniu tekstur, przez co czasami wszystko wygląda wręcz nieprzyjemnie, szczególnie podczas przerywników filmowych, w których kotowi wydaje się brakować kawałków futra na chwilę przed załadowaniem, zamieniając ten patchworkowy wygląd na fuzz o niskiej rozdzielczości, który nieprzyjemnie się rozmywa na krawędziach i nie wygląda dużo lepiej niż to, co zastępowało.
W sumie jest to pomieszanie typowe dla jakości większości portów Nintendo Switch na tym etapie cyklu życia konsoli. Narożniki, które zostały przycięte, aby gra działała i była wystarczająco reprezentacyjna, sprawiają, że jest to kiepskie doświadczenie w porównaniu z innymi wersjami, ale nie na tyle szkodliwe, aby uniemożliwiało grę. Można śmiało powiedzieć, że Stray odniósłby ogromne korzyści, gdyby miał możliwość wyboru między grafiką a wydajnością, aby zapewnić bardziej zrównoważone wrażenia między nimi, ponieważ traci swoją atmosferę, gdy najbardziej chcesz się zatrzymać i podziwiać scenerię, i traci klatki kiedy chcesz, aby działał tak płynnie, jak to możliwe, aby uniknąć śmierci i nieco za długiego ekranu ładowania.
Warto wspomnieć, że przy ustawieniach domyślnych gra w Stray'a była dla mnie dość niewygodna, ponieważ Use/Talk było ustawione na Y, a tryb Run i Shake Mode były ustawione na Hold, co aktywnie utrudniało mi wykonanie któregokolwiek z nich. Na szczęście gra pozwala na pełne ponowne powiązanie sterowania zarówno Catem, jak i B-12 oraz dostosowanie innych działań do własnych preferencji. Pomimo problemów z wydajnością nie ma też mowy o znaczącym opóźnieniu sygnału wejściowego, chociaż nie jest to gra wymagająca szybkiego refleksu lub precyzyjnego wyczucia czasu poza okazjonalnymi sekwencjami pościgów.
Werdykt
![]()
![]()
Prawdopodobnie nie będzie zaskoczeniem, że pomimo tego, że jest to łatwa rekomendacja, wersja Stray na Nintendo Switch jest opcją do rozważenia tylko wtedy, gdy nie masz innej dostępnej alternatywy. Jest to znaczące obniżenie jakości wizualnej i działa na poziomie, który wielu uznałoby za ledwie wystarczający w najlepszych momentach, bez możliwości zmiany któregokolwiek z tych aspektów w celu dostosowania do własnych preferencji. Jednak pomimo tych wad nadal warto doświadczyć tej gry, jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, ponieważ intrygująca narracja, intuicyjna i autentyczna rozgrywka oraz dedykowany przycisk „miau” przetrwały w nienaruszonym stanie. Jeśli kiedykolwiek chciałeś być kotem, to jest gra, która pozwoli Ci spełnić to marzenie.
Na potrzeby tej recenzji wydawca udostępnił kopię Stray.
Udostępnij to:
Powiązany